Op mijn 23e had ik een diepe spirituele ervaring wat mijn wezen deed openen naar een werkelijkheid die ik in al die jaren nog niet zo sterk had ervaren: namelijk een overdonderend besef dat alles met elkaar verbonden is en in wezen één is. Het besef dat de scheppende kracht in dit universum liefde is en dat wijsheid alom aanwezig is. Zulk een sterk gevoel van thuiskomen had ik nog nooit ervaren.

Daarna echter begon een lange en pijnlijke periode van het integreren van bovenstaande ervaring, dit ging met vallen en opstaan. Soms ervoer ik nog glimpsen van licht en liefde, maar meestal was het de harde werkelijkheid die al mijn verborgen pijnen en onzekerheden onherroepelijk aan het licht bracht. Alle beerputten werden opengetrokken.

Mijn interesse voor spiritualiteit was aangewakkerd en nam een pijlsnelle vlucht: ik ging op yoga, ging mediteren, ging driekwart jaar naar India en Nepal, bezocht allerlei satsang-leraren in binnen- en buitenland, van wie ik bevestiging kreeg van de ervaring die ik had. Dit was voor mij belangrijk omdat ik zelf nog geen referentiekader voor de ervaring had; de vraag: 'ben ik nou gek of ben ik nou verlicht?' ging dikwijls in mij om.

Mijn dorst voor het spirituele was bijna niet te lessen. Maar er zat ook iets achter van: 'ik wil die bijzondere ervaring nog een keer beleven.'
En dat was tevens mijn valkuil: want omdat ik bovenmatig met het spirituele bezig was werd het een ook vermijdingstactiek. Ik verloor mijn aarding omdat ik de voorkeur gaf aan dromen in plaats van werkelijk contact te maken met mijn eigen verlangens en behoeftes en die kenbaar te maken aan de wereld.

Afijn, het leven werkt als een balans en 'what goes up, must come down.' En zo waren er ook periodes van verwarring, pijn, eenzaamheid, depressie. Dit was het directe resultaat van mijn onvermogen om contact aan te gaan, met anderen, maar in eerste instantie met mezelf: 'wat wil ik? waar heb ik behoefte aan?' en daarvoor te gaan staan. De ommekeer kwam toen ik op aanraden van een vriend bij een therapeut kwam die in ons eerste gesprek zei: "Floris, jij moet je meer gaan uitspreken." In eerste instantie dacht ik: 'wat heeft dat er nou mee te maken?' Maar in de maanden en jaren die volgden ben ik dat steeds meer in praktijk gaan brengen, met als directe ontdekking: 'als ik mezelf uitspreek, dan zet ik mezelf neer op aarde, dan manifesteer ik mezelf.' Gaaf!

En zo kwam stemexpressie op mijn pad. Stemexpressie is voor mij een heerlijke manier om op speelse wijze meer vrijheid te krijgen in mijn eigen expressie. Ik gebruik het dagelijks; onder de douche, op de fiets, in gesprekken met anderen. Het geeft me vrijheid. Vrijheid om te uiten wie ik ben. En dat is meer dan alleen de ratio.

De aanraking en de intimiteit die ontstaan tijdens een massage is voor mij heel waardevol om te ervaren. Telkens weer raak ik iemand met respect en liefde aan zodat diegene zich op z'n gemak voelt en zich kan ontspannen. Omdat het zulk lichamelijk werk is, is het voor mij zeer aardend. Het draagt bij aan mijn innerlijke structuur en het heeft ook een praktisch voordeel: sinds ik masseer is mijn huis nog niet zo opgeruimd geweest :)

Naast Studio Kanja ben ik vuurman. Reeds tweemaal heb ik het festivalvuur gehoed van het Open UP festival; daarnaast hoed ik vuren voor zweethutten, een heel mooie en dienstbare taak.

Mijn naam: Kanja (spreek uit:'kan-dja') heb ik gekregen van ShantiMayi, een spiritueel lerares die ik jaren heb gevolgd. Letterlijk betekent het Lotusbloem, het symbool voor verlicht bewustzijn. Voor mij betekent het meer: krijgerschap, onverschrokken, krachtig, mannelijk, dienstbaar, met weet van zijn onsterfelijke essentie.

AHO!